In het krantje van de Poisz vond ik een leuk recept: bananenbrood. Omdat Sip een ware bananenverslaving heeft, zij het van tijd tot tijd, is dit het ideale recept!
En het was ideaal! Ontzettend lekker, ook al was ik het lepeltje zout vergeten en had ik vanwege teveel spasmen de noten achterwege gelaten. Omdat mijn weegschaaltje niet meer wilde meewerken kan het zijn dat ik teveel suiker erin had, want het is wel erg zoet geworden. Volgende keer wil ik het nog eens proberen, dan met meer fruit erbij en minder boter/suiker!

Voor het bananenbrood heb je nodig:
- 100 gr zachte boter
- 3 rijpe bananen
- 50 gr ongezouten cashew- of pecannoten
- 150 gr rietsuiker
- 3 eieren, losgeklopt
- 1 theelepel zout
- 150 gr zelfrijzend bakmeel, gezeefd

Bereiden:
Vet een cakeblik in met boter en verwarm de oven voor op 160 graden. Prak de bananen met een vork en hak de noten fijn. Roer de boter en de suiker in een kom met een garde licht en romig en roer de bananenpuree erdoor. Roer de eieren er voorzichtig door en voeg het zout en in poerties het zelfrijzend bakmeel toe, tot een elegaal beslag. Giet het beslag in de vorm en bestrooi het met de gehakte noten. Bak het brood in circa 1 tot 1,5 uur gaar in het midden van de oven.

Ook ik ben gezwicht voor het maken van een bucketlist.

Een paar week geleden hoorde ik voor de eerste keer de term Bucket List. Ik had er nog nooit van gehoord! Een Bucket List? Wat is dat? Kort door de bocht genomen: een lijst dingen die je wilt doen voor je doodgaat. De term komt uit de film The Bucket List waar de terminaal zieke Morgan Freeman en Jack Nicholson besluiten om zich te wijden aan de dingen die ze graag nog willen doen voordat ze sterven.
Klinkt dramatisch (en ik ben echt nog niet van plan om snel dood te gaan), maar als je er even wat langer bij stilstaat, is het helemaal niet zo. Sterker nog, als je dromen hebt en die wilt realiseren, is een Bucket

Mijn bucketlist is voorlopig af. Mijn streven was 101 punten te maken en dat is gelukt. Hoewel het wel kriebelt om m aan te vullen

Ik ga proberen m in een zijmenu te krijgen, dan kan iedereen de mijne lezen. Op mijn weblog wil ik graag bijhouden hoe het gaat!

En natuurlijk wil ik via deze blog iedereen uitdagen om mee te doen! Wat zouden jullie op je bucketlist zetten?

Met de spierpijn nog in de kont van het bowlen, heb ik besloten dat ik toch echt iets moet doen aan mijn kontspieren. Deze megagrote uitgezakte massa moet toch iets strakker kunnen en vooral ook sterker. Vandaag is de dag dat ik hiermee echt ga beginnen…

Pink Ribbon vind ik echt een fantastische organisatie die zich inzet voor iedereen met borstkanker. Niet alleen het doel vind ik geweldig, ook hun logo en de kleur roze vind ik super! Op de één of andere manier maakt het me heel vrolijk, ondanks dat borstkanker een hele trieste zaak is. Er zijn mensen die zo vechten voor hun idealen, willen zo graag de wereld positief veranderen, dat wil ik ook!

Wat heb ik nu gedaan om ook een beetje te helpen, stuiterblij te worden en een goed gevoel te krijgen? De helft van de webwinkel van pink ribbon leeggekocht!

Een paar week geleden zat ik met haar te bellen, toen we het kregen over dat we heel vaak door mensen worden aangesproken op straat. Bekenden, onbekenden, het maakt niet uit. Mensen schijnen altijd met mij een praatje te willen maken, of ik het nou wil of niet. Toen ik nog met het openbaar vervoer reisde hoorde ik hele levensverhalen aan, sta je bij de bushalte te wachten heeft er ook wel altijd iemand een opmerking. Loop ik op straat wordt ik aangehouden of ik de weg wel weet.

Samen met haar had ik bedacht dat het vast aan onze te sociale koppen zou liggen. Een andere verklaring zouden we zo niet weten.

Tot een kennis een blog schreef. Zij had haar haar (licht)bruin geverfd . Ineens kreeg ze superveel aandacht. Allerlei mensen vroegen dingen aan haar, wat ze eerder niet meemaakte. Snel is ze weer naar de kapper gegaan en heeft haar haar terug laten verven in de pornoblonde kleur die ze had.

Ik denk dat ik deze week ook maar naar de kapper ga

Als ik mijn dystonie niet had gehad, had ik niet geweten wat het is om niet te kunnen praten. Gelukkig komt dit niet heel veel voor. De eerste maanden dat ik ziek was, startte het met niet kunnen praten, waarna veel stotteren volgde (met periodes niet praten) en toen minder stotteren totdat ik vloeiend weer kon praten, behalve als ik moe was.

Sinds ruim een week geleden begon ik weer te stotteren, als gevolg van een afweer tegen bepaalde medicijnen. Het is zo raar waar je in beland, het zo moeilijk om aan te geven hoe het voelt. Ik praat graag en vooral ook veel. Scherpe opmerkingen, met woorden spelen en adrem zijn horen bij mij. Als je gaat stotteren (of nog erger, alleen maar wat klanken kan uitstoten) kun je dit meer. Een grapje is niet leuk meer, voor je uitgestotterd bent, ben je zo een paar minuten verder en is het niet leuk meer. Mensen lachen soms om beleefdheid, maar je ziet dat het niet meer grappig is. Adrem reageren wil al helemaal niet meer.

Hoevaak zeg je niet even snel iets tussendoor, roep je even iets naar iemand, moet je snel even wat overleggen.

Ik voel me geisoleerd, alleen, opgesloten. Ondanks dat de rest van mijn lijf me ook veel verlaat blijf ik het rotste het praten vinden. Ik kan me helemaal niet meer uitdrukken, niet meer aangeven hoe kut ik me voel, wat ik wil of juist niet wil. De telefoon wordt ineens mijn grootste vijand. Waar moet ik nu met mijn gevoel heen? Het gevoel wat nog intenser is door de flinke terugval? Het gevoel dat versterkt wordt door het lopen wat geen lopen meer te noemen is???

Zonet werd er aangebeld. De schuinoverburen stonden voor de deur met een grote doos in hun handen. "Hebben jullie een zwarte kat?" Ik schrik me dood, denk direct dat Bally een ongeluk heeft gehad en dood in die doos ligt. Snel kijk ik over het randje en kan mijn opluchting niet onderdrukken. Twee kraaloogjes kijken mij aan, met het koppie scheef: een duif. Ik stamel wat tussen: gelukkig, ja, nee, dat is een vogel, geen kat…

"jullie kat heeft deze duif gevangen en we hebben een rauw ei naar zijn hoofd gegooid, anders was deze duif dood geweest. Het beestje vloog tegen ons raam om van die kat van jullie te ontsnappen" Ik verbijt me om tussendoor te roepen dat Bally een zij is en vooral om te zeggen dat het wel superstoer is dat zij haar eerste vogel gevangen heeft!

Ik heb netjes de vogel in ontvangst genomen, lief gegeven aan mijn vriend en hem gevraagd deze naar zijn waarschijnlijke baasje te brengen. Het arme vogeltje was toch wel een beetje de weg kwijt…

Ruim vijf jaar geleden kreeg ik mijn kniebreuk, achteraf veroorzaakt door de dystonie. Als cadeautje naast een knie die niet meer goed gemaakt kon worden kreeg ik er ook posttraumatische dystrofie bij.

In de eerste jaren die volgden werd ik regelmatig verward wakker. In mijn dromen kon ik alles. Kon ik springen, rennen, dansen, hurken en al die dingen doen die ik niet meer kon doen. Zodra ik wakker werd voelde ik de pijn, de stijfheid en de zenuwpijnen.

Sinds een jaar of twee ging ik deze dromen missen. Ik had in mijn dromen ineens mijn hulpmiddelen. Of ik zat in een rolstoel of ik krukte rond. Wat wilde ik graag nog terug naar de vorige dromen, om toch nog even gezond te kunnen zijn.

Sinds mijn uitbraak van dystonie in november droom ik nog steeds dat ik met krukken loop en in een rolstoel zit. Ik word dan blij wakker. In mijn dromen stotter ik geen moment, heb ik nog niet gezwaaid, zak ik niet door al mijn spieren, ben ik niet verkrampt en staat mijn hoofd ook niet scheef. Zo kan ik elke ochtend met een glimlach aan mijn dag beginnen, want ik was even gezonder dan in de werkelijkheid!

Zoals de meeste mensen weten heb ik een handicap die deels best zichtbaar is. Kinderen reageren hier veel op, omdat ik natuurlijk anders dan anders ben. Ze durfen heel eerlijk door de winkel te roepen: "kijk eens mama, die mevrouw zit in een rare auto" of "wat heeft die mevrouw met haar been" tot "wat loopt die mevrouw raar, wat is er met haar".

Veel mensen met een handicap vinden dit erg vervelend. Persoonlijk vind ik dit niet vervelend omdat ik het gevoel blijf houden dat ik deze kinderen wat kan leren. Beeldvorming! Ouders daarintegen schamen zich vreselijk. Met een rood hoofd sleuren ze hun kinderen weg, spreken duizenden excuses uit of lopen zelfs alleen bij het kind weg.

Laatst was ik lekker in de scoot aan het winkelen bij de supermarkt. Een op en top kleutertje trok aan haar mama’s hand terwijl ze mij met grote ogen aankeek. "mama, mama, kijk eens naar die mevrouw!". Haar priemende vingertje wees echt duidelijk mijn kant op. Moeder keek naar mij en schrok zichtbaar dat ze mij in een scootmobiel zag zitten. Met hoogrode kleur probeerde ze haar dochtertje af te leiden door te zeggen: "Kom we gaan naar de chocolade, mag je een reep uitkiezen!". Dochter liet zich echter niet van de wijs brengen en zij opnieuw: "Mama, kijk toch eens naar die mevrouw!". Nog roder dan rood keek de moeder mij aan en zei: "ja, die mevrouw is ziek". De kleine meid liet zich weer niet uit het veld slaan: "Nee, mama, die mevrouw heeft ook broers en zussen he?"

Een lachbui kon ik niet meer verbergen, zeker niet toen ik het opgeluchte gezicht van de moeder zag. Wel ben ik nog erg benieuwd of het meisje nu ook nog een reep heeft gekregen of niet…

Visstick, ze zijn zoooo heerlijk! Een knapperige randje en dan de smaak van vis. Om je vingers bij op te eten!!! Tenminste… als je ze goed klaarmaakt.

Ik heb wat met deze vissticks. Elke keer haal ik ze vrolijk uit de diepvries en het water loopt me al in de mond bij de gedachten aan lekkere vissticks. Wat boter in de pan en de vissticks erin. Tot zover gaat het altijd nog goed bij mij. Maar dan!!! Dan willen ze niet dat lekkere laagje krijgen. Vuur wat hoge, hmmmm, naar aangebrand geurtje, vuur wat lager. En maar wachten en maar wachten. Toch maar weer hoger. Eindresultaat: zwarte vissticks die onder de kraan gaan om vervolgens in de prullenbak gedeponeerd te worden. Vol goede moed begin ik de volgende keer. Warempel! Ze krijgen zowaar een krokant laagje!!!! Blij gooi ik ze op mijn bord, snijd hem stuk, steek m in mijn mond en kom tot de vreselijke ontdekking dat de binnenkant nog bevroren is!!! Vissticks weer in de pan. Vuurtje hoog. Nee he, weer dat aangebrande geurtje. Vuurtje laag, hoog, laag, hoog. Zwart…

Nee mensen, nu ben ik het zat. De volgende keer pak ik de visstick, loop naar de prullenbak, open de vissticks en gooi ze bevroren en al in de prullenbak. Uiteraard gaat het doosje netjes de papierbak in.